فتح اللّه التميمى الهروى در 29 رمضان المبارك سال 987 ه . ق . در مكّه كتابت شده است ( نگاه كنيد به تصوير شمارهء يكم ) . نسخهء كه در كتابخانهء موزهء ملى كراچى ( پاكستان ) به شمارهء 1548 - 1961 N . M . محفوظ است . اين نسخه به خطّ نستعليق كتابت شده و از آغاز و انجام آن افتاده است و هم نسخهء مذكور بر اثر رطوبت‌زدگى در مواردى بسيار مغشوش مىنمايد و محو است . عكس اين نسخه بر اثر تقاضاى بنده ، به همّت دوست دانشور فاضل آقاى محمد نذير رانجها به تاريخ 3 / 9 / 1986 م فراهم شد و در اختيار بنده قرار گرفت . نسخهء كه به شمارهء 645 در كتابخانهء برلين نگاهدارى مىشود و در روزگار مؤلّف ( 983 ه . ق . ) توسط ويسى هروى به خطّ نستعليق كتابت شده و بر ظهر آن آمده است : تذكرة الشعراء افضل المتأخّرين مولانا سيد حسن خواجه نقيب الاشراف بخارى سلّمه اللّه تعالى مما كتب باسم الحضرة الساميّة العليّة صاحب الكمالات القدسيّة و السعادات الانسيّة معلّم سلطان سلاطين الزمان مولانا سعد الملّة و الدنيا و الدين خلّد اللّه تعالى ظلال احسانهما على العالمين . از آنجا كه ويسى هروى خود شاعر بوده است و داراى ديوان ، در پايان تذكره ، تاريخ كتابت نسخه را به اين صورت ، نظم كرده است : ويسىّ هروى مجاور خاكِ حرم * در راه نياز كمتر از خاكِ قدم در نهصد و هشتاد و سه اين نسخه نوشت * او را به دعا ياد كنند اهلِ كرم و سپس غزل زير از غزلهاى خود را نيز در پى ماده تاريخ كتابت مذكور با عنوان " و أيضا له " كتابت كرده است به اين قرار : مدام چهره‌ام از خونِ ديده رنگين است * گلى كه چيده‌ام از باغِ عاشقى اين است زبان ببند ز دشنام چون دعا كُنَمت * كه گفته‌اند دعاها براى آمين است بس است قوت دل و جانِ خستهء فرهاد